Hinek şev hene, mirov hîs dike ku dinya li dora dilekî tenê digere. Ew bêdengiya kûr, ne valahî ye, ew dengê herikîna avê ye ku di nav xewna kevir de diherike. Me gelek caran li ezmanê nêrî û me xwest em bibin mîna wê teyra ku serê xwe daye ber bayê û diçe ber bi mirazê xwe ve. Mirov gava xwe di nav xwezayê de winda dike, wê çaxê xwe dibîne. Em mîna wan kaniyan in ku ji dilê çiyan derdikevin; rêya me dûr e, her kevirê ku lı me dikeve, dengê me zelaltir dike. Jiyan ne tenê meşek e, ew hunera sekinîna li ber bahozê ye. Gava mirov bi zimanê ruhê xwe bipeyive, her peyvek dibe mîna kîvroşkekê ku di nav berfê de şopa xwe dihêle. Ya herî giran ne barkirina dinyayê ye, ya herî giran ew e ku mirov nikaribe xwe bigihîne dilê xwe.
