Günümüzde İran sınırları içerisinde Elburz dağları üzerinde Kazvin şehri yakınlarında yaklaşık olarak 2000 metre yükseklikte kurulmuş bir kaledir. Eserde bulunan doğru bilgilerden biri bu konuda verilmiştir. O da Deylem hükümdarları tarafından yapılmış olmasıdır. Yani anlaşılacağı üzere fethedilmesi zor doğal korunakları olan bir kaledir. Tabi bu kale Selçuklular tarafından kuşatılmış, bu kuşatmalar romanda da yer almıştır.
Gelelim eserin içeriği ve karakterlere. Öncelikle Hasan Sabbah eserde gizemli bir şekilde yer alarak başlayan, daha sonra ise çok uzun süreli olarak yaptığı planları tek tek uygulayan, hırslı ve arzulu ama etrafındakileri kendine ölümüne bağlamayı başaran bir lider. Mevrem ise Hasan Sabbah’ın hayatında yer tutmuş ancak öncelikle olarak hep planlarının uygulamasında kullandığı en yakınlarından biri. Ebu Ali ise Burzuk Ümid ile birlikte sağ kolu. Fedailer içinde Avni ya da namı diğer İbni Tahir tutkulu ve hayatına bir yol çizmeye çalışan çok zeki bir genç. Diğer karakterlerden tek tek bahsedersek herhalde konu baya uzayacak.
Yani eser gerçek ile efsanenin harmanlanması neticesinde oluşturulmuş bir romandır. Bu husus ise Alamut’un çok uzun bir çalışma neticesinde ortaya çıktığını bize bir kez daha göstermektedir. Kale, fedailer, İsmaili inancı ve hatta Vezir Nizamülmülk’ün haşhaşiler tarafından suikaste uğraması gibi gerçeklik ile örtüşen konular olduğu gibi cennet bahçeleri, Sultan Melikşah’ın fedailer tarafından suikasta uğraması da kurgulara örnek olarak söyleyebiliriz.
Hasan Sabbah’ın kullandığı yöntemler okurken dikkatinizi çekiyor. Kesinlikle insanlık dışı, korkunç ve zalimce kelimeleri ile ifade edilebilecek olan bu yöntemlere maruz kalan müridlerin ise (haşhaş etkisinde iken hariç) insani değerlerini kaybetmemeleri dikkat çekiyor. Gerek
