İnsan cehennemi gördükten sonra cennette mutlu olamıyor ama hikayelerimiz devam ediyor ve biz kendimizi hayatın tutsaklığından kurtarmak zorundayız. Özgür olmadığımız tek konu kendimizi özgürlüğümüze kavuşturma zorunluluğumuzdur belki de.
Sonsuz acı da sonsuz mutsuzluk da yoktu, ardından ağladığımız herkesin hatıraları hep bizimle yaşayacaktı ama günün birinde her acı sona erecek, her mutsuzluk bitecekti. Bizim davamız da buydu; mutsuzluklar üzerine mutluluklar inşa etmek üzere yaratılmıştık.