yas evinin ölüme yakın sessizliğini böylesine erken terk edip hayatın ahmaklığı içine atılmak kutsallığa saygısızlık gibi göründü. üzüntüye yeniydim ama beni biraz olsun korkutmadı.
Reklam
bh onarılmaz derdi, çok değerli bağlarından koparılanların duygularını, ruhta açılan boşluğu ve yüz ifadesinde sergilenen acıyı tanımlamama gerek yoktu. her gün gördüğümüz ve varlığını bir parçamız saydığımız birinin sonsuza kadar bizden ayrılmasına -sevgili biz gözün ferinin söndürülmesine, çok bildik ve kulağa hoş gelen bir sesin kesilmesine, bir daha duyulmamasına aklın kendi kendini ikna etmesi oldukça uzun sürüyor. bunlar ilk günlerin düşünceleri; ama zamanın geçmesi kötülüğün gerçekliğini kanıtladığında, asıl keder işte o zaman başlıyor. ama kimin böyle değerli bir bağı kaba bir el tarafından koparılmamıştır ki? hem neden herkesin hissettiği ve hissetmesi gerektiği üzüntüyü tarif edeyim ki ? kederin bir gereklilik değil de hoşgörü olduğu bir zaman geliyor en sonunda; dudakların üzerinde oynaşan gülümseme, kutsallık dışı olarak görüldüğü halde, yasak değil. annem ölmüştü ve hâlâ yerine getirmemiz gereken işlerimiz vardı; yolumuza geri kalanlarla devam etmeli ve oyunbozanın henüz yakalamadığı biri kalmışken kendimizi şanslı saymayı öğrenmeliyiz.
iyilik perisinin çabası güçlüydü ama etkisi yoktu. kader fazlasıyla güçlüydü ve onun değişmez kanunları benim mutlak ve korkunç yıkımımı kararlaştırmıştı.
işte ruhlarımız bu kadar garip bir şekilde inşa edilmiş ve gelişmeye ya da harap olmaya doğru gidişimiz böylesi pamuk ipliklerine bağlı. geri dönüp baktığımda, neredeyse mucizevi eğilim ya da irade değişimi, hayatımın koruyucu meleğinin hazır önerisiymiş gibi geliyor -daha o zamanlar yıldızlarda asılı duran ve beni kuşatmaya hazır fırtınayı önleyecek koruyucu ruh tarafından gösterilen son çaba- onun zaferi, benim eski ve sonradan büyük acı veren çalışmalarımdan vazgeçişimi izleyen sıradışı bir ruh dinginliği ve hoşnutlukla ilan edilmiş oldu.
...gerçekleştirilmelerini kötülükle, önemsenmemelerini mutlulukla ilişlilendirmeyi öğrenişim işte böyle oldu.
Reklam