sonradan bu eve gidip geldikçe, bu çocukların hepsiyle ahbap oldum. hiç de fena insanlar değillerdi. yalnız boş, bomboş mahluklardı. yaptıkları münasebetsizlikler hep buradan geliyordu. içlerinin esneyen boşluğu karşısında ancak başka insanları istihfaf ve takdir etmek, onlara gülmek suretiyle kendilerini tatmin edebiliyorlar, şahsiyetlerinin farkına varıyorlardı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ben de henüz gençtim, yirmi beş yaşımı doldurmamıştım fakat birtakım genç insanda gördüğüm bu garip itiyat : tanımadıkları, ilk defa gördükleri bir insanı pek tuhaf bir şey telakki etme merakı, hayretimi uyandırıyordu.
gülünecek bir tarafım olmadığını biliyordum, fakat bunlar da o yaşlardaki her kof insan gibi, ilk rastaldığının suratına gülmeyi bir nevi üstünlük alâmeti sayanlardandı.
aynı zamanda bu resim bana birdenbire Raif Efendi'yi de izah etmişti. şimdi onun sarsılmaz sükûnetini, insanlar ile münasebetlerindeki garip çekingenliği gayet iyi anlıyordum. etrafını bu kadar iyi tanıyan, karşısındakinin ta içini bu kadar keskin ve açık gören bir insanın heyecanlanmasına ve herhangi bir kimseye kızmasına imkân var mıydı ? böyle bir adam, önünde bütün küçüklüğü ile çırpınan birine karşı taş gibi durmaktan başka ne yapabilirdi ? bütün teessürlerimiz, inkisarlarımız, hiddetlerimiz, karşımıza çıkan hadiselerin alışılmadık, beklenmedik taraflarınadır. her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?
insanları, kendi cinslerinden biri üzerinde kudret ve salahiyetlerini denemek kadar tatlı sarhoş eden ne vardır ? hele bunu yapmak fırsatı, birtakım ince hesaplar dolayısıyla, ancak muayyen bazı kimselere karşı kendini gösterirse...