Aurora
@misspurposeless
Kitap okuyorum, bir şeyler yazıyorum, oyun oynuyorum ve şarkı dinliyorum.
238 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Balkon korkuluğuna oturmama ses etmedi. Ama düşmekten korkup hemen geri sıçradım, hatta garanti olsun diye bir adım
açıldım.
Rhys kıkırdadı. “Düşersen yere çarpmadan önce seni kurtarma zahmetine girerim, biliyorsun.”
“Ama yere bir karış kalana kadar beklersin, değil mi?”
“Belki.”
Bir elimi korkuluğa koyup vızır vızır geçen yıldızları seyrettim. “Sana söylediklerime ceza olsun diye mi?”
“Ben de az korkunç laflar etmedim,” diye mırıldandı.
“İstemeden oldu,” diye atıldım. “Aslında senden çok kendimi kastediyordum. Ve... çok üzgünüm.”
Bir süre yıldızları izledikten sonra cevap verdi. “Yine de haklıydın. Haklı olduğun için senden uzak durdum. Gerçi yokluğumu ceza gibi algıladığı duymak hoşuma gitmedi değil.”
Reklam
Gitmemi istediğini düşünüp kapıya yöneldim ama arkamdan seslendi. “Rhys Dağın Altı’ndan döndüğünde hayaletten farksızdı. Öyle değilmiş gibi yapıyordu ama öyleydi. Sen onu tekrar hayata döndürdün.”
Kelimeler mızrak gibi saplanınca bunu düşünmemeye çalıştım, çünkü yaptığım onca iyilik -birbirimize yaptığımız onca iyilik- sırf dilimi tutamadığım için heba olmuşken, en iyisi buydu.
Bu yüzden, “Size sahip olduğu için çok şanslı,” demekle yetindim.
“Hayır,” dedi usulca - ondan duyduğum en uysal sesiyle. “Biz ona sahip olduğumuz için çok şanslıyız, Feyre.” Yüzümü ona döndüm. Elindeki kâğıdı incelerken, “Çok Yüce Lord tanıdım,” diye devam etti. “Zalim olanlar, kurnaz olanlar, zayıf olanlar, güçlü olanlar. Ama hayalleri olan birine rastlamadım. Ondan başka.”
“Ne tür hayaller?” diye fısıldadım.
“Barış hayali. Özgürlük hayali. El ele vermiş, refah içinde bir dünya hayali. Hepimiz için daha iyi bir dünya hayali.”
“Hikâyedeki kötü adam olarak hatırlanacağını düşünüyor.”
Kıkır kıkır güldü.
Kapıyı açarken, “Ama ona söylemeyi unuttum,” dedim usulca. “Kötü adam genellikle bakireyi odasına kilitleyip anahtarı uzağa fırlatan kişidir.”
“Yani?”
Omuz silktim. “O beni dışarı çıkaran kişi oldu.”
“Sana zarar veren herkesi öldürürüm,” diye hırladı. “Hepsini öldürürüm... hem de acele etmeden, yavaş yavaş.” Nefes nefese kaldı. “Durma. Bu yüzden benden nefret et-beni küçük gör.”
“Sen benim arkadaşımsın,” dedim. Son kelimeyi söylerken sesim çatallandı. Yüzümden dökülen yaşlardan nefret ettim. Neden ağladığımı bile bilmiyordum. Belki de, bir anlığına bile olsa, onunla tahtta yaşadığım dakikaların gerçek olduğunu hissettiğim içindi. Ama gerçek değildi. En azından onun için. “Arkadaşımsın. Aynı zamanda bir Yüce Lord olduğunu da biliyorum. Gerçek sarayını koruyacağını, ona yönelen tehditleri cezalandıracağını biliyorum. Ama... bana yönelen tehditlerden dolayı benden bir şeyler saklamanı, beni görevlerin dışında tutmanı istemiyorum.”
Karanlık titredi ve sırtından kanatlar fışkırdı. “Ben o değilim,” diye fısıldadı. “Asla onun gibi olmam, onun gibi davranmam. Seni kilit altına aldı ve çürüyüp ölmeye terk etti.”
“Denedi...”
“Kıyaslamayı bırak. Beni onunla kıyaslamayı bırak.”
Yaşlı kraliçe altın saçlıyla bakıştıktan sonra gayet kibar ve sakinleştirici bir sesle cevap verdi. “Henüz çok küçüksün, çocuğum.
Dünyada işlerin nasıl yürüdüğü hakkında öğrenmen gereken çok şey...”
Rhys, korkutucu derecede kısık bir sesle, “Sakın,” diye atıldı, “onu küçümsemeye kalkma.” Rhys’in dünyadaki yüzlerce yıllık
varlığıyla kıyaslandığında çocuk sayılabilecek yaşlı kraliçe, bu sesten tedirgin olacak kadar sağduyu sahibiydi. Rhys, en az sesi kadar acımasız bir yüz ifadesiyle, gözlerinden ateş saçarak devam etti. “Sen sadece bencillik ve korkaklık lakırdıları ederken, sırf yürekten konuştu diye, sırf savunmasız durumda olanlara duyduğu merhametle konuştu diye Feyre’ye hakaret edemezsin.”
Yaşlı kraliçe kaskatı kesildi. “Çoğunluğun iyiliği için...”
“Birçok zulüm,” diye mırladı Rhys,“çoğunluğun iyiliği adına yapılmıştır.”
“Seni rahatsız eden şey ne? Seni görmezden gelmem mi, yoksa Tarquin’in bana bu kadar kolay ısınması mı?”
Nefesleri düzensizleşti. “Beni rahatsız eden şey, senin ona gülümsemen.”
Dünyanın geri kalanı bulanıklaşırken kelimeler tüm netliğiyle beynimde parladı. “Beni kıskanıyorsun.”
Başını iki yana sallayarak uzak duvar dibindeki küçük masaya yürüdü ve amber renkli bir sıvıyla dolu kadehi kafasına dikti. Ellerini masaya dayadığında gömleğinin altındaki güçlü sırt kaslarının hareket ettiğini ve kanatlarının ortaya çıkmak için çırpındığını görebiliyordum.
“Ne söylediğini duydum,” dedi. “Ona âşık olmanın kolay olduğunu söyledin. Üstelik gayet ciddiydin.”
“Yani?” O anda başka ne diyeceğimi bilemedim.
“işte bunu kıskandım. Çünkü ben... öyle biri değilim. Hiç kimse için. Yaz Sarayı, Dağın Altı’nda omurgalı bir duruş sergilese de, başından beri tarafsız kalmayı tercih etti. Yine de Tarquin’in hayatını bağışladım, çünkü Ulu Perilerle sıradan periler arasındaki eşitsizlikleri gidermek istediğini duymuştum. Henüz başardığım söylenemese de ben de yıllardır bunun için çabalıyorum. Sırf bu yüzden hayatını bağışladım. Ama Tarquin ve tarafsız
sarayı, hayatları, hatta çocuklarının hayatları sürekli tehdit altındayken, hiçbir zaman gidenin peşinden yas tutmayacaklar. Evet, onu kıskandım, çünkü onun için hep kolay olacak. Geceleri gökyüzüne bakıp dilek tutmanın nasıl bir şey olduğunu hiç bilmeyecek.”
Hayaller Sarayı.
Reklam