Dostluk, ne gereksiz bir sözcük! insanlar ağızlarında bu sözcüğü bıktırıncaya kadar geveliyorlar, hiçbirinin değeri kalmamış, tıpkı sevgi sözcüğünün öldürülünceye kadar gevelenerek değerini kaybettiği gibi.
ben her zaman epey silik biri olma yeteneğine sahiptim, büyük topluluklar içinde de tek başımaydım neredeyse, bu yüzden kendi davranışlarıma ve düşüncelerime hükmedebilme avantajına sahiptim.
gerçekten de ondan yardim beklemiştim, mahvedilmemi değil. Ama hep aynı şey oluyordu: rica ediyor, nerdeyse ona yardım etmesi için yalvarıyordum, o ise beni mahvediyordu!