Annem güzel kadındı. Kız kardeşleri arasında en güzel annemdi. Diğerlerinin başka yetenekleri vardı, annemse güzeldi. Herkes böyle söylerdi, annem güzeldi. Objektif manadaki güzelliği dikkate almamanın zor olduğunu biliyordu. Annem kimliğini güzellikle tanımlamış, varını yoğunu buna yatırmıştı. Annemin vücudu düzgündü. Düzgün babamın lafıydı. Güzelliği ve düzgün vücutlu olması annemin elindeki en önemli kartlardı. Ancak kaybedeceği en garanti olan kartlar da bunlardı, o yüzden uykuları kaçardı. Genç ve güzel kadınlar bunu bilir, bedeniyle gurur duyduğu için kendisinin çıplak ya da yarı çıplak fotoğrafını çekerken herkesin malumu olan bu gerçek canını yakar, onu yiyip bitirir. Bunun geçici olduğu, onu görünür, arzulanır kılanın yok olacağı gerçeğinden haberdardır kadın, ya o zaman ne olacaktır? Güzel kadınların kaygısı budur, özellikle de güzellikten başka kozu olmayanların. Kendilerini iyi hissetmezler. Annem de hissetmezdi.