Öylesine biri
@mlay
242 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hatırladığı her anı canını yakıyordu ama hâlâ hatırlamadıkları vardı; hiçbir zaman o baharatlı pilavın öyküsünü bilemeyecekti, hiçbir zaman ağlamama sözünün verildiği günü de ve nicelerini. Hepsi ama hepsi Korel'le beraber ölmüştü, ona anlatacak kimse de yoktu.
En kötüsü ise hiçbir zaman Korel'in bahsettiği kar küresini bulamayacaktı ve Korel'in gözlerini kapatmadan önce elinden düşen o bilyenin hikâyesini bilemeyecekti. Ne acı ki, Korel'in okutmak istemediği o üç mektuba ise asla ulaşamayacak, yeni cümlelerini okuyamayacaktı. Azap ölenlere değil, geride kalanlara aitti.
Peki ya kalbimiz kıyametimiz miydi?
Evet, kalbimiz bazen kendi kıyametimiz değil, bir başkasının kıyametiydi. 𝐾𝑜𝑟𝑒𝑙 𝐸𝑟𝑒𝑧𝑙𝑖'𝑛𝑖𝑛 𝑘𝑖𝑦𝑎𝑚𝑒𝑡𝑖, 𝑀𝑖𝑛𝑒𝑙 𝐾𝑎𝑟𝑎𝑒𝑟'𝑖𝑛 𝑘𝑎𝑙𝑏𝑖𝑦𝑑𝑖.
Ben seni sevdim. Korel Erezli seni sevdi, sana âşık oldu, seninle yaşadı ve seninle öldü. Yüzündeki çillerin sayısını bilecek kadar sevdi, Minel. Bir savaş meydanında ölümden deliler gibi korkarken önüne siper olacak kadar sevdi. Bir gün sevgimden şüphe edersen seninle okuduğumuz o şiirleri gibi durma, göğe bak, orada bir yerlerde benim sevgimi yine hissedeceksin. Sana gökyüzünü sevmekten vazgeçeceğini söylemiştim, hayır, sevemeye devam et çünkü ben orada bir yerlerde olacağım. Yerin altında değil.
Gökyüzüne baktıktan sonra kalbine dokun, pusulana. Yönünü gösterecek, o yön sana daima doğruyu fısıldayacak.
Saçların yandığım ateş, elmasların yolumun ışığı, ellerin korkularım, zihnin hapishanemdi.
Ve kalbin...
𝑆𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑘𝑎𝑙𝑏𝑖𝑛, 𝑏𝑒𝑛𝑖𝑚 𝑘𝑖𝑦𝑎𝑚𝑒𝑡𝑖𝑚𝑑𝑖.
Umut ediyorum ki Minel'in Korel'i