Şimdi yalnız kalabiliyorum, yalnızlık duymadan. Düş görmeden uyuyabiliyorum. Hatta seninle olmadığım için kahrolmadan seni düşünebiliyorum. Abelárd ! Özgürsün !
Edward Hyde'ın suretine büründüğümde, ilk başlarda, insanların bana belirgin bir korkuyla yaklaştıklarını gözlemledim. Bu, kanımca, karşılaştığımız insanların hepsinin iyilik ile kötülüğün bir bileşimi olmalarından ve insanlar arasında bir benzeri daha olmayan Edward Hyde'ın katışıksız kötü olmasından kaynaklanıyordu.