Mutlaka ben de pek çok kez sözlerimle kırdım seni, ama ardından hep bilirdim bunu, acı çekerdim, ama o sözü bastırabilmeyi başaramazdım, daha ağzımdan çıkarken pişmanlık duyardım. Ama sen sözlerinle döverdin, kimseye acımazdın, ne söylerken ne de sonrasında, insan senin karşında tamamen savunmasız kalırdı.
Senin etkinden tamamen bağımsız yetişmiş olsaydım bile, büyük ihtimalle senin gönlüne göre bir insan olamayacaktım. Herhalde yine zayıf, ürkek, kararsız, huzursuz bir insan olurdum...
“Madem ki öleceği varmış, bir köşeye çekilip kendi kendine ölebilirdi.” insan bu sözü sevmediği, zararını gördüğü bir insan, hatta bir baba için sarfedebilirdi. Fakat onun öldüğü, yahut ölmek üzere bulunduğu dakikada değil.