Puan vermedi·464 syf.·
2026 7. kitabı
ben bir mutlu son bağımlısıyım gerçekten, beş kitap sıkılarak okuduğum serilerin bile sonu muazzam tatlı bitince o kitaplara aşık oluyorum.... ilk kitaptan çok daha iyiydi olaylar aksiyon aşk dostluk mmmhhhh, çıtır çerez okumak istiyorsanız oh mis iki kitaplık bir seri, byes
Mumyolu serisinin 2. Kitabı bir nöbet günü bitti. İlk kitaba eh işte diyebilirdim ama bu kitap mmmah çok iyiydi ya. İntikam planlarını hep çok severim, monte kristo kontucuyuzdur:d bu kitap hem ilk kitaba göre daha derinlikli, daha eğlenceli ve daha büyülüydü. Bu kısmı spoiler: En sevdiğim kısım da renin kitabın sonunda katıksız bir iyiye dönüşmeyip düşmanını öldürmesiydi, intikam ateşi bunu gerektirir ya ne öyle düşmanını affetmek filan kitaplarda filmlerde en gıcık olduğum şeydir. Benim içimde de bi kötü yatıyo galiba şuan 3ü okumak için sabırsızlanıyorum🪿
Nichzhe belalı bir tip kimsenin kolay kolay uğraşmak istemeyeceği. John Wick adeta, sürekli ateş etmiş. Bu kadar mermi ( fikir ya da beyin) yaktıktan sonra elbette tam hedeften vurduğu atışları da olacak. Iskaları mı? Onlarıda zaten göremezsiniz o kadar uzak atışlar yapmış ki everestin zirvesinden, mariana çukurundaki mikroskobik canlıları hedef almış üstün insan, Zerdüşt efendi. Zaten onda da Nichzhe hatalı değil, hedefin yeri yanlış.
Bir kaç olumlamak istediğim yönü var bir kere müthiş bir gözlemci. İnsanların ve toplumun kılcalındaki fikir ve duygulara kadar mevzuya hakim. Bu zekanın laneti de olabilir daha sonra kendini çöküşe taşıyan ayrıntılara dikkat ya da akılda tutma gibi psikolojik bir hastalığı neticesinde olabilir. İkinci olarak Nichzhe grift meselelere deli cesaretinde dalmış. Sıradan insanlar ile melememin soğanlı mı soğansız mı olacağını tartışabilirsiniz ama o bizim adımıza karanlık mağaralara girmiş ve orada kalmış. Nichzhe de çoğu ses işte bu karanlık mağarada yankılanan kendi sesi. Tartışmalı bir figür ve kral öldü evet hem de delirerek ama kraldan daha çok kralcılar, birbirine dolaşık sesler arasında işine gelen, hoşuna gideni seçerek , işte azizim ımmmhh tanrı öldü, artık insan kendi ayak izlerini kendisi yaratacak gibisinden nereye varacağı belirsiz nihilist tekerlemeleri tekrar edip durmakta..
3 kitap ve 5 novelladan sonra Jack ve Ethan'ı favori çiflerim kategorisine koymayı layık görüyorum. Haremime hoş geldiniz!!!
Ne acılar, ne kalp kırıklıkları, ne ihanetler, ne umutlar vaadiyle bıçaklanıp kahırlar çektik o sona gelmek için.
Çok fazla gizli örgüt, biraz politika, polisiye, cinayetler, suikastçiler, ağır işler ve bunun yanında aklını karıştıran ama aynı anda seni yaşamda ileri adım atmanı sağlayan aşk.
Mmmm. Yeme de yanında yat :D.
Big bad wolf serisinden sonra bu sene okuduğum 2.en iyi seri oldu. Polisiyeye çok doydum ve bu seride bunlar çok ağır basıyordu. Ama Jack ve Ethan'a değer tabii. Happily ever after'ınızı güle güle yaşayın.
Sosa 'mmmmm iyiki okuduk
Émile Zola ~ Meyhane
Bu kitap… hayatın en acı, en gerçek yüzünü bir kadının hikâyesiyle anlatıyor. Zola, kaleminin keskinliğiyle insanın içini kazıyor adeta. Kirli sokakların, yoksulluğun, çaresizliğin ortasında bile insan kalbinin nasıl çırpındığını öyle bir anlatıyor ki... okurken hem sarsılıyorsun hem de düşünüyorsun.
Gervaise’in hikâyesi yalnızca bir kadının düşüşü değil; toplumun, yoksulluğun ve umudun da hikâyesi aslında. Zola, hiçbir şeyi süslemeden, olduğu gibi yazıyor. Ama o kadar incelikli bir dille yapıyor ki bunu, her cümlesi insanın içine işliyor.
Ben bu kitabı sevdim çünkü Zola, hayatı tüm çıplaklığıyla gösterirken bile insan ruhunun kırılgan yanını unutmuyor. Gerçek, hüzünlü ama bir o kadar da etkileyici.
spoiler vardır1000Kitap
Bu kitaba büyük beklentilerle başlamadım. Zaten ana erkek karakterin ünlü bir oyuncu olduğunu öğrenince, içimde uyanmak üzere olan tüm beklenti kırıntılarını da sessizce bastırdım. Çünkü korktum. Gerçekten. Bu yorgun bünyenin, 50. sayfada “yatak yoluna” düşen bir hikâyeyi bir kez daha kaldıracak gücü kalmamıştı. O yüzden beklentilerimi toprağın yedi kat altına gömdüm ve okumaya neredeyse nötr bir zihinle başladım.
Ve sonra... Uzun zamandır bu kadar keyifle bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. Gerçekten, doğru zamanda doğru kitabı okumak çok acayip bir şey. Ben bunu sadece iki kitapta yaşadım. Ağır ve Allah’ın cezası kitaplardan sonra böyle, soft ve toksik olmayan kitaplar harbi insanı rahatlatıyor.
Toksik olmayan her ilişki benim için baş tacıdır. Ama ne yazık ki bu lanet piyasada, birbiriyle düzgünce iletişim kurabilen, karşılıklı saygıya dayalı "normal" ilişkileri neredeyse unutmuş durumdayız. Bu da insanı hem kırıyor, hem yoruyor, hem de öfkeye itiyor. İşte bu yüzden Hannah ve Jack, bu kadar sade ama bu kadar güzel oldukları için, gönlümde özel bir yere yerleştiler.
Kitaplardaki sohbetlere, olaylara gülmeyi ne kadar özlediğimi fark ettim. Ve bu kitap beni gerçekten güldürdü. Samimiydi. Tatlıydı. Abartısız, kendi halinde ama iç ısıtan bir şeydi.
Ve en önemlisi — bunu sonlara doğru söylemek istemiyorum — kitapta smut yok! İnanabiliyor musunuz? Smut yok! Lanet olası cinselliğe dair hiçbir halt yok! Tek bir detay, tek bir sahne, tek bir imâ bile yok. Ne yalan söyleyeyim, benim kitabı en çok sevme nedenim buydu.
Adam oyuncu, kadın koruması ve içinde en ufak bir smut yok. Ağlayacağım. Bulunmaz nimet değerinde bir kitap. Gerçekten, bulunmaz nimet! Her kitapta, her lanet kitapta, tanıştıkları günün akşamı yatıp olayların o şekilde geliştiği kitaplardan... Ya da 50.