Anlamışım ki dünya alem perdesinde ben de gelip geçici,ben de bir gölgeymişim. Asıldan nasibim var ama şimdilik suretmişim.
Öyleyse hepsine de amenna. Değilmi ki seçilmişim...
Tam o sırada,nedense radyonun düğmesine dokunuvermişim birden. Bir cümle çıkmış bahtıma, öylesine durup dururken:"Bir günahtan çıkıp bir günaha batarlar ama yine de ümit vardır çünkü af vardır"diyormuş bir ses.
Sonra hatırla, yıllar önce hani yine böyle bir kuyuya düşmüştün de sen, insanlara güvenini kaybetmiş birinde hepsini mahkum etmiştin.Bir bebek arabasını ite ite bir köprüden geçiyordun, birden arabanın ön sağ tekerleği yerinden çıkıp tıngır mıngır yuvarlanmıştı da köprünün korkuluklarına dizilmiş şamatalı gençlerden biri yerinden fırlamıştı.Tekerleği kapmış bebek arabasının önünde diz çökerek yerine takmıştı. O zaman insanların birinde tümünü affetmiş değil miydin?