Adım, Theo Faber. Kırk iki yaşındayım. Ve kafayı yediğim için psikoterapist oldum. Gerçek bu. Ama iş görüşmesinde sorulduğunda verdiğim cevap bu değildi.
"...yani hiç bir şey değişmedi."
"Sen hariç."
"Nasıl yani?"
"Yani artık bir kediye bakmayı bile beceremediğini düşünmüyorsun. Sen ona bakılabilecek en iyi şekilde baktın."