9/10
2026 29. kitabı
Spoiler içerir!!
Mo Xi'nin dudaklarına nazikçe bir öpücük kondurdu.
"Hayatta da ölümde de seni sonsuza kadar seveceğim. Sen beni her zaman gururlandırırsın."
Güzel bir seriye veda etmenin hem hüznü hem de hak ettiği mutlu sona kavuşmasının verdiği mutluluk var üzerimde.
Artık son kitaba geldiğimizde olaylar tamamen karışmıştı. Bir önceki kitapta Gu Mang'ın ülkesi için kendini feda ettiğini görmüştük. Serinin mutlu sonla biteceğini önceden duymuş olsam da kitabın başlarında gerçekten buna inanmakta zorlandım. Çünkü Gu Mang'ın geri dönmesinin bir yolu varmış gibi görünmüyordu ve bir noktadan sonra kendi kendime "Emin miyiz bunun mutlu son olduğuna?" diye düşünmeye başladım.
Bu kitapta Mo Xi'nin kaderi tersine çeviren taşla karşılaşmasını ve önüne konulan seçenekleri öğreniyoruz. Kendisine ya ülkesini kurtaracak farklı bir yol seçebileceği ya da düşman ülkenin kara büyülerini tamamen yok ederek halkını sonsuza kadar bu tehditten koruyabileceği söyleniyor. Ancak ikinci seçeneğin bedeli kendi hayatı. Üstelik bunu seçerse bir daha asla reenkarne olamayacağı da açıkça belirtiliyor.
Bu noktada Mo Xi'nin verdiği karar beni çok etkiledi. Gu Mang gibi o da kendisini düşünmek yerine halkını ve ülkesini seçiyor. Açıkçası hem Gu Mang'ın hem de Mo Xi'nin kendilerini feda ettikleri sahnelerde ağlamamak benim için mümkün değildi. İkisi de ülkelerini, halklarını ve sorumluluklarını her şeyin önüne koyan karakterlerdi. Seri boyunca aşklarını çok güçlü hissediyoruz ama onların vatanlarına olan bağlılığı da en az bunun kadar etkileyiciydi. Bence yazar bunu inanılmaz iyi hissettirmiş.
Bir noktada gerçekten hikâyenin mutlu bitmeyeceğini düşündüm. Gu Mang ölmüş, Mo Xi de kendini feda etmişti. Üstelik Mo Xi'nin reenkarne olamayacağını öğrenince işler daha da umutsuz görünmeye
9/10
2026 28. kitabı
Spoiler içerir!!
Bu kitapla birlikte olaylar iyice sarpa sardı diyebilirim.
En başta, başından beri en sevdiğim yan karakterlerden biri olan Murong Chuyi’nin kendini feda ederek ölmesi beni gerçekten baya üzdü. Özellikle yeğeni için böyle bir karar vermesi hikâyenin en duygusal anlarından biriydi. Onun hikâyesine çok üzüldüm, keşke farklı bir şekilde devam edebilseydi diye düşündüm.
Sonrasında ise tüm olayların aslında ne kadar büyük bir planın parçası olduğunu öğreniyoruz. Kralın en başından beri her şeyin arkasındaki isim olduğunu görmek beni gerçekten sinirlendirdi. Gu Mang’ın düşman ülkeye gönderilmesi, ajan olarak kullanılması, hatta öncesinde yaşanan olayların bile aslında onun tarafından planlanmış olması… Başta “ülke için yapılıyor” gibi görünen her şeyin aslında tamamen kendi çıkarları ve kontrol isteği için olduğunu öğrenmek beni bayağı sinirlendirdi.
Gu Mang’ın yaşadığı tüm acıların, Mo Xi ile arasındaki mesafenin ve bütün bu trajedinin tek bir kişinin hırsına dayanması gerçekten çok üzücüydü. Özellikle Gu Mang’ın hep “ülkem için, askerler için” diyerek bu kadar şeyi göze almış olması ama aslında bunun böyle olduğunu öğrenmek çok daha ağır geldi.
Murong Lian tarafında ise bir önceki kitapta öğrendiğimiz durumların devamını görüyoruz. Hayatta kaldığını biliyorduk ama bu kitapta hem olayların içine daha aktif yer aldığını hem de Gu Mang’a dahil olmak üzere fazlasıyla yardımcı olduğunu görüyoruz.
Gu Mang’ın kaybettiği hafızasının tamamen geri gelmesi kısmını çok sevdim. Buna rağmen ruhani gücünü tamamen geri kazanamaması üzücüydü.
Savaşın yeniden başlamasıyla birlikte olaylar tekrar büyüyor ve en sonunda Gu Mang’ın ülke için kendini feda etmesiyle çok ağır bir final yaşıyoruz. O sahne gerçekten çok etkileyiciydi; ağlarken bir yandan da bunun “mutlu son”a
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın dili hiç hoşuma gitmedi. Bir de üstüne isimler çok farklı olunca iş iyice zorlaşıyor. Konusuna gelecek olursak, savaşın acı yüzünü, vahşetin o görmediğimiz ve hayal dahi edemeyeceğimiz yüzünü bizlere gösteriyor. Bu açıdan bazı yerlerini bünyeniz kaldırmayabilir. Bu yönden bazı bölümleri çok etkileyici…
Kitabı okumaya başladığımda bu kadar sevebileceğimi düşünmemiştim. Hem özgürlük hem hayatta kalma mücadelesini cok iyi anlatmış yazar. Anlatımı güçlü bir o kadar gerçekçiydi. Aşk, cesaret, korku, çaresizlik ve savaş. Ama benim için bir okuyucu olarak en iyi tarafı aile bağları. Geçmişin etkileri hissedilsede ailedeki sevgi bağlılık ve mücadele etmeyi bırakmamaları.
Ilk!1000Kitap
Bir aile ve toplumsal destan, tarihi bir roman.
Kurbağalar, küçük bir Çin bölgesinin olayları üzerinden, Kültür Devrimi sırasında doğum kontrolünü, kadın sorununu, masumların katliamını ve bu düzenlemelerin Çin'de bugün yarattığı sonuçları anlatıyor.
Bölgenin ilk ebesi olan teyzenin karakteri, anlatıyı akıcı ve hafif kılıyor; Parti'ye bağlı, doğum kontrolü için hayatını ve akıl sağlığını feda etmeye hazır bir kadın, insani, kadınsı yönünü göstermekten, düzenlemelerin acımasızlığını anlamaktan korkmuyor. Romanın son bölümünde, yazarın geçmiş siyasi tercihlerin yol açtığı zararı ve açıkça tarihe değinmeyen mevcut politikaların gevşekliğini anlatmak için kullandığı anlatım tekniği, tempoyu yavaşlatıyor. Bazı iniş çıkışlara rağmen, bu roman konusu itibariyle şüphesiz ilgi çekici olmaya devam ediyor.
Bu tarihtir ve tarih adına, sonuç her türlü aracı haklı çıkarır. Benzer şekilde, Çin Seddi'ne, Mısır piramitlerine ve diğer görkemli mimari eserlere hayran kaldığımızda, temellerinin altındaki beyaz kemik yığınlarını görmeyiz.
2012 yılında Nobel ödülü almış yazarımız ve kitap öyle çok katmandan oluşuyor ki iç içe girmiş olaylar örgüsü içinde bazen kayboluyorsunuz. Anlatım, dil, kurgu, olay örgüsü beni benden aldı. Herkese uyacak bir metin değil ama adam yazmış yani. Kitap boşuna 1000 sayfa değil. Hayır yani aynı kitabı bu kadar uzatmadan 400 sayfa da yazabilirdi ama adam yazmış. 2024 Nobel ödülünü alan Han Kang’a bakın bir de. Hiiiç zahmete sokmamış kendini. Aman demiş ya, ne uğraşıcam olay örgüsü falan…Sayfaların yarısı boş. Kitaplar 100-200 sayfa. Sıksan 2-3 sayfalık olay. Mo Yan öyle mi? Adam destan yazmış ya. Ayıp gerçekten. Nobel’e saygısızlık. Mo Yan, Orhan Pamuk, Gabriel Garcia Marquez, John Steinbeck gibi Nobel ödülü alan dev yazarlardan sonra Han Kang’ı nasıl seçtiniz ey komite?
