ilk içen ben oluyorum, yitirdiği gözleri arayan bir maviden. senin ayak izlerinden içiyorum, ve görüyorum:
bir incisin parmaklarımın arasından kayıp giden, büyüyorsun! büyüyorsun bütün unutulmuşlar gibi.
yuvarlanıyorsun: hüznün kapkara dolu tanesi,
veda sallayışlarından bembeyaz olmuş bir mendile düşüyor.