Ayla Şahin
@mondisla
tecahül-i arif
Şu anda okuduğu kitaplar
Yine uzun soluklu, zorlu ve enfes bir Orhan Pamuk romanı okudum. Okuma zamanımla yazarın dünkü YKY söyleşisinin denk gelmesi de şanslı bir rastlantı oldu. Tıpkı yazdıkları gibi konuşmasıyla da “enginlere sığmam, taşarım!” diyor Pamuk.
Kitapta orta çağ İslam resmini tanıyıp, nakkaşların hüzünlü hikayelerine tanık olurken, dönemin perspektif sanatıyla olan derdini yazarın pek çok farklı perspektiften anlatarak ilişkilendirmesine bayıldım. Orhan Pamuk bu kitabı yazılı metinlerden ziyade, resim ve minyatürlerden etkilenerek oluşturmuş. Resimden bir hikaye, hikayeden bir duygu çıkarıp bir olay örgüsü yaratmış. Romandaki meddaha da kahvehane duvarına astığı resimlere bakarak hikayeler anlattırmış. Bknz. “Ben bir ağacım”, “Ben, Para”, “Benim Adım Ölüm”, “Ben Köpek”
Kitap boyunca kadının gözlerden uzak tutulduğu bir dönemde ve ortamda normalleştirilen oğlancılığa da bol bol değinmiş. Şekure’nin kırmızı peçesi, Hasan’ın kızıl saplı hançeri, hazine odasındaki kan rengi örtüler, minyatüre dökülen kırmızı boya, Ester’in kırmızılı bohçası gibi bir çok ayrıntı, kitabın adını da düşününce büyük bir resmin kırmızı motifleri gibi geldi.
Kitaptaki cinsellik ve polisiye gerilim, eğlence odaklı okurları da memnun edebilir... "Gülün Adı" için:“kitabın bir polisiye gibi başlaması rastlantı değildir, sonuna dek de saf okuyucuyu kandırmayı sürdürür" der Eco. Nitekim bizim kitabımızda “ben ölüyüm, bir kuyunun dibinde” diye başlar..
Kısacası egzotik bir dünyanın masalsı atmosferi ile gündelik hayatın gerçekliğinin iç içe geçtiği müthiş bir kurgu okudum ve Orhan Pamuğa bir kez daha şapka çıkardım...
Asırlar boyunca binlerce nakkaş hep aynı resimleri gizlice usulca yaparak şimdi anlıyorum ki, âlemin gizlice usulca başka bir aleme dönüşmesini resmetmişler.
Ben, Şeytan
Benim de bir gururum olduğunu, zaten yüce
Allah ile aramı bunun açtığını hatırlatmam gerekir. Her kılığa kolaylıkla girebildiğim, özellikle şehvet uyandıran güzel kadın olarak dinibütünlerin yoluna çıktığım on binlerce cilt kitapta kaç kere yazıldığı halde, buradaki nakkaş kardeşlerim beni niye hâlâ yüzü et benleriyle kaplı, eciş bücüş, boynuzlu ve kuyruklu bir korkunç mahluk gibi çizdiklerini açıklayabilirler mi?
Gerçek hüner ve ustalık hem erişilmez bir harika resmetmek, hem de bu harikada nakkaşın kimliğini ele veren hiçbir iz bırakmamaktır.