Ayla Şahin
@mondisla
tecahül-i arif
Şu anda okuduğu kitaplar
Selamlar. Kara Kitap’ı 1999’da alıp okumayı denemiş fakat 30-40 sayfadan sonra zorlanıp bırakmıştım ( o zamanlar kof bir okurmuşum. Fuat Hocama selam : ) Bu defa ise her bir cümlesini hayran kalarak dönüp tekrar tekrar okuyarak yaklaşık bir haftada bitirdim. Araştırmak, bazı bölümleri tekrar okumak, iyice sindirmek ve anlamak için acele etmeden ağır ağır okudum. .
Karısı Rüya tarafından terkedilen Galip’in Rüyayı arayışına tanıklık ederken, bir yanda Celal’in köşe yazılarında kaybolup, bir yanda esrarlı telefon görüşmelerinde bir ipucu arayan detektiflik romanı gibi okudum, bir yandan da tarih, bilim, felsefe ve tasavvuf arasında savrulup durdum. İki gece hiç uyumadan Kara Kitapla boğuştum. Hurufiliği araştırdım ve aynada yüzümdeki harfleri aradım. Kara Kitap tam bir bireyselleşme ve kendini arayış romanı. Bir taraftan da edebiyatın ve hatta tüm düşünce tarihinin tekerrürden ibaret olduğunu gözümüze sokuyor ve ‘orjinal metin yoktur’ savını saat örneğiyle de basit ama güçlü bir biçimde destekliyor. Düşünce derinliğini ve hikayenin kendisinden çok anlatılış biçimini çok sevdim. Her bölümde birçok farklı hikayeye yer verse de odak nokta hep oradaydı. Celal Salik karakterini Masumiyet Müzesinden de hatırlamak güzeldi. Orhan Pamuğun zekasına ve gözlemciliğine bir kez daha hayran kaldım gerçekten büyük bir yazar. .
Son olarak bana bir sürü yeni pencere açan bu kitabı iyi ki okudum. Umarım tekrar böyle büyük bir kitap okuyabilirim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yıllar sonra rastladığınız eski bir arkadaşınız, yanındaki karısı ya da ahbabına, kendi geçmişini ilginç gösterebilmek için, sizi çok ilginç buluyormuş, ortak ne anılarınız, ne sırlarınız varmış gibi yaparak sizi şaşırtır ya, o da öyle yaptı bana, ama ben şaşırmadım.
Jules Verne, 'İnatçı Kahraman' adlı romanının açılış paragrafında, Tophane Meydanı ve I. Mahmut Çeşmesi'ni anlatırken Melling'in bir gravüründen yararlandığı için mi yanlış yapmıştı, yoksa tasviri Lamartine'in 'Voyage en Orient'ından olduğu gibi yürüttüğü için mi?
Anne, çocuk, kadın erkek, ihtiyar genç herkesin hep aynı resmi, gözünden kocaman bir damla yaş akan mahzun ve Avrupalı suratlı çocuk resmini anlaşılmaz bir istekle alıp duvarlara, kapılara asmasını nasıl anlamak gerekiyordu? Bu millet, bu insanlar bir...bir... "tuhaf" diye Alâaddin'in bulamadığı kelimeyi ben yetiştirdim, "anlaşılmaz", "hatta korkutucu"....