Nihayet olmanız gereken yere vardığınıza dair bir his sanki, temizliğe ve dinçliğe dair, emniyete ama özgürlüğe dair bir his, her zaman var olan ama bir ocak gibi ya da kuş tüyünden yatak gibi yakmayan, mayıs güneşi gibi içinizi ısıtan sevgiye dair asla rahatsız etmeyen ve asla sıkmayan bir sevgiye dair bir his.
Birisini yüce bir varlık gibi sevmenin aslında harika bir his olduğunu keşfettim. Garip bir duyguydu bu, ta derinden geliyordu sanki, tarih öncesi zamanlardan kalma bir bilinç kıpırtısı gibi, haklılarmış diyordu bu duygu bana, gerçekten insanın böyle hissetmesi gerekiyormuş.