“Yazdıklarımı nasıl yazdığımı bile bilmiyorum ben! Hem geçmişten söz edecek gücüm yok artık. Düşünmek bile istemiyorum geçmişimi. Bu anılar dehşete düşürüyor beni. Benim gibi zavallı bir çocuğu bu canavarların eline kurban bırakıp göçen anneciğimden söz etmek hepsinden ağır geliyor bana. Aklıma geldikçe yüreğim sızlıyor. Bütün bunların anısı henüz öylesine taze ki. Aradan bir yıl geçmesine karşın hâlâ toparlayamadım kendimi. Zaten biliyorsunuz hepsini.”
“Birlikte mısralar düşürüyoruz ama iyi ama kötü
Boynun diyorum boynunu benim kadar kimse değerlendiremez
Bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek
İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar
Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar
Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar
Bütün kara parçalarında
Afrika dahil”