berra
@moodhuimang
Kitap içindeki hikayelerden ve betimlemelerden keyif aldım bu sayede yazarın sanki anılarını dinliyormuşum gibi hissettim. Yalnızca cümleler çok fazla süslüydü ve bu bana asıl anlatılmak istenen duyguyu geçirmedi. Aslında bu benim için estetik anlamda bakınca hiç sorun değil hatta bu tarz anlatımları seviyorum fakat hikayeler "prova" yapılmış gibiydi, her ne kadar aksini istesem de iç içe geçemedim bir türlü. Yine de okunamayacak bir kitap değil.
Reklam
Serinin 3. kitabını bitirmemle beraber artık kesinlikle emin olduğum şey, kitaptaki her karakterden nefret ettiğimdi. Lina ve Lenu asla bir arkadaşlık içerisinde değillerdi ilk olarak, eğer bu bir arkadaşlıksa asla sahip olmak istemediğim bir ilişkiydi. İkisinin de sanki dünyalar kadar sevdikleri kişiler birbirleriymiş gibi davranmaları ama en ufak bir iyileşmede içten içe o fesatlıklarını belli etmelerinden nefret ettim. Belki çok yüzeysel baktım, bazı yerleri kaçırdım ama kitaptaki betimlemelerin verdiği hissiyat nokta atışıydı bana göre. Lenu'nun kendi özgüvensizliği ve bir türlü hiçbir yerde var olamayışı beni yiyip bitirdi, Lina'nın her şeyde bu kadar iyi olmasından belki de Lenu'dan daha fazla iğrendim. Kitaptaki anne rollerinden ve onların sözlerinin her zamanki aşağılayıcılığından korktum, erkeklerinden ve onların davranışlarından bahsetmiyorum bile.
Seride doğru düzgün bir karakter bulamamak içime öyle bir huzursuzluk verdi ki gerçeklikten uzaklaşmak yerine sanki olayların tam ortasındaymışım gibi hissettim ve bundan nefret ettim. Küçükken çokça hayalleri olup, büyümek ve 'olmak' arzularını gerçekleştirememeleri bu iki kızın en büyük korkusuydu; hayatın iniş çıkışlarıyla beraber gerçekten büyüdüklerini sandılar ama kitap sonunda ikisi de aynı hataya düştüler. Sonuç olarak tüm bu curcuna beni hayal kırıklığına uğratmaya devam ediyor çünkü onlar gibi olmaktan korkuyorum, mutlu olsunlar istiyorum. Yine de serinin son kitabı için hala umudum var, nasıl olacak bilmiyorum, hayat işte.
Kitap, başta kadınlık olmak üzere insan olmanın gerçekliğini sorguluyor ve gündelik normların taşıdığı ıstırabı gerçekten rahatsız hissettirerek ele alıyor. Çeviri olmasına rağmen Han Kang’ın sade dili hikâyenin yarattığı huzursuzluğu ve yoğun duyguları bana güçlü bir şekilde hissettirdi. Kitabın sonlarına doğru, başta anlamlandıramadığım birçok düşünceyi karakterlerle keşfetmek beni etkileyen bir bölüm oldu.
'Duygusal Zeka' konusunda iyi bir başlangıç kitabı diyebilirim. Öfkenin bağırıp çağırmak olmadığını, bir şeyleri kırıp dökmek ile öfkeyi hissetmek arasındaki fark çok etkili işlenmiş. Öfke de bir duygudur ve bu duygunun gerekli anlarda yaşanması gerekir, bastırmak ve yok saymak her duyguda olduğu gibi öfke için de geçerli. Yazar, kitabı okurken uzun zamandır çözümleyemediğim bazı anlarda hissettiğim o duygunun aslında öfke olduğunu anlamamı sağladı, ilerleyen sayfalarda ise bu bastırılmış öfkeyi nasıl etkili bir yönde kullanabileceğini gösterdi; tabii bunu uygulayabilmek başlı başına bir devrim yaratacak insanın hayatında, o nedenle zor bir süreç olduğunu da kabullenmek lazım. Kitabın tek sıkıntısı ise bazı önerilerin ya da durumların tek taraflı biraz da pozitif bir şekilde gösterilmesiydi bana göre. Farklı düşünceler ve farklı davranışların fazlalığını biraz göz ardı edilmiş buldum, bu nedenle başlangıç kitabı olarak değerlendirmek isterim.
Dazai'den okuduğum ilk kitap olmasına rağmen üslubuna ve tarzına hiç yabancılık çekmedim; içerisinde kısa fantastik öyküler barındıran, bu öykülerin sonunda ince anlamlar bulduğum ve birkaçına hayret ederek "Vay be!" dediğim bir derleme olması beni kitaba bağlayan şeylerdi sanırım.
Kitaptaki bir hikayede büyük ailenin kardeşlerinin yaklaşık 5 günde yazdığı Rapunzel masalı en çok aklımda kalan kısım oldu, masalların hep bittiğini sanıyoruz ama asıl olay aslında orada başlamıyor mu?
