Anneninki basmaydı, senin perdelerin tül olacak. Sen bu perdelerin ardında solacaksın. Çilli akasyaların kirli grisinde kaybolduğu sokak parçasına dalarak. Dünyanın kapıları kapalı şimdilik. Ör kozanı. Bırak çekip gitsin arkasında "Kaderim" yazılı o mavi minibüs. Tozu dumana katsın hep kızların çalıştığı fabrikaların önünden geçerken. Sen oyalarına dön. Kartpostallara dalma. Yasak sana resimli-resimsiz romanlar. Senin hayatın muhtasar bir kıssa.
Kafaya taktığım an kaldıramayacağımdan korkuyorum. Duyguların bir dalga gibi kabarıp beni beni alaşağı edeceğinden korkuyorum. Katlandığım ve zihnimin bir köşesine ittiğim ilk korkunç olay değil bu. Böyle üstesinden geliyorum, başka bir yöntemi varsa da ben bilmiyorum.