Bahar almıştır yaşama sevincine dâir ne varsa; cemreler onun, renkler onun, kokular onun... Sevinci yaz sahiplenmiştir, beyazı da kış kabullenmiştir de neden acının o insanın yakasını bırakmayan tadı ve çâresizliğin belli belirsiz izleri sana kalmıştır eylül?
Eylül!
Yüzünde mâvi beyaz çiçekleri açtırmadıkça, kuşları deli dîvâne dallarında öttürmedikçe, rüzgârını susturmadıkça, bahar gibi bağrına basmayacak seni insanlar. Ey gözlerimi gözlerinde unuttuğum mevsim, seni yine yağmurlarına düşkün şâirler ve bir de gözyaşları ile düş satın alan sevdâlılar sevecek...