Bir elif miktarı yalnızlıktı günün bütün saatlerine sinen. Bir papatyanın göğe bakışını fark etmedem önce... Bir elif miktarı sessizlikti gecenin içinde titreyen, beyaz peçeli yıldızların da papatyalara vurgun olduğunu bilmeden önce...
Bu dünyanın kızgın dalgalarının dehşeti ile parçalanan kıyılarım, bir gül vaktinde Ay'ın yüreğime vuran gölgesinde yetim başlarını okşayan o şefkatli elin merhametiyle onarılsa... Gecenin siyah perçemine karışan yalnızlığımın solgun yüzü, bütün sessizlikleri sızlatan bir sedâyla gönül aynalarıma çarpıp kırılsa... Kırılan her parça, yeni bir yüz olup, bir gülün sesine dost olsa...