kasımpatı
@morkrizantemm
Bir tıpçının okuma günlüğü
52 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Günümüz Lübnan direnişini de(hizbullah ve diğer gruplar) anlamamızı kolaylaştıracak, islamın hareket metodunu hakkaniyetle açıklayan bir kitap, M. Hüseyin Fadlullah'ın okuduğum ilk kitabı, onun konuşmalarını derleyerek oluşturulmuş. Onu dinlemeye devam edeceğim..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Okuyanlar anlar ki bunca sayfanın özeti üç kelimedir:
Kitap, mizan, demir.
Ali Şeriati bize medenyet ve modernizmin birbirinden son derece farklı şeyler olduğunu anlattıktan sonra; çok farklı konulara, farklı dinlere de değinerek "nasıl insan olalım" sorusunun cevabını verir.
Uzuun zamandır bu kadar güzel, takdire şayan bir roman okumamıştım. Victor Hugo'nun Sefiller'i 1 bu kitap 2 oldu benim için. Yazarın anlatım gücünü, kelimeleri nasıl ustaca, hünerle kullandığını hepimiz biliyoruzdur. Sürgün için bulunduğu yerde, yaptığı gözlemlerle bir insan nasıl böyle en iyi denizciymiş gibi bir anlatıma sahip olabilir? Yazarın mükemmel bir zekaya sahip olduğu her cümlede kanıtlanıyor. Gilliat isimli bir denizcinin yaşam hikayesinin anlatıldığı kitap, birbirinden bağımsız küçük bölümler halinde başlıyor ancak sonradan hepsi şahane bir uyumla birleşiyor. Din, bilim, insanın görünen ve görünmeyen yüzü, ikiyüzlülük, merhamet, fedakarlık, cesaret öyle güzel işlenmiş, öyle göz önüne getirilerek en küçük ayrıntısına kadar anlatılmış ki ben okumaya doyamadım, anlatmaya da doyamayacağım. Kesinlikle kütüphanemizde bulunması gerektiğini düşünüyorum :)
Kendileriyle Savaşanlar ismine tamamen uygun üç deha zihnin, filozofun hayatını anlatan müthiş bir eser. Stefan Zweig kitapta Hölderlin, Klesit ve Nietzche'nin yaşam serüvenlerini, kimliklerini, varoluşlarını eşsiz bir dille en ince ayrıntısına kadar anlatmış. Hölderlin saflığın timsali, şiirini tanrıya ulaşma ve yaşama amacı olarak gören şiirden başka hiçbir şeyde kendini bulamayan; Kleist aşırılıklar, zıtlıklar barındıran ve bunları yalnız şiirleri ve tragedyalarıyla açığa vuran; Nietzsche havanın bile sinirlerini etkilediği, Zerdüşt'üyle hepimize görmediklerimizi hissetmediklerimizi gösteren bir deha. Üçünün birçok ortak yanı olduğunu anlıyoruz; hepsi yapayalnız, anlaşılmamış, kabul görmemiş insanlar. Ailelerinden bağımsızlar, aile kurmamışlar. Bu insanlar kendilerinden kaçıp en sonunda yine kendilerine varan, hayatının sonlarına doğru en mutlu dönemlerini kendilerini kaybettiklerinde -yahut bulduklarında demek daha doğru olur- yaşayan, yaşamaya bir türlü alışamayan kişilikler. Hayatının bir dönemlerinde hepsinin müzikle bir bağlantısı var. Müziksiz bir ruhun tam bir yaşanmışlığa sahip olamayacağı düşüncesini barındırıyorlar. Eserleri yaşamları boyunca değer görmüyor, Nietzsche bir arkadaşına kitabını okutmak için "oku bir parçası sana illaki güzel gelecektir" diyor ama nafile, kimseden eserlerine bir yorum bile alamıyor. Şimdi fikirlerini susuzların suya olan ihtiyacı gibi bir ihtiyaçla okuduğumuz, zihinlerimizi alışkanlıklarımızdan bir parça uzaklaştırıp içimizdeki evrenimizi keşfetmemizi sağlayan dehaların bir zamanlar onca yalnızlığı yaşamaları ne acı. Okurken onlara düşüncelerimle sarılmak istediğim, kendime çok benzettiğim, "bu dert benim de derdim" diye düşündüğüm zamanlar pek çoktu. Kitabın her cümlesi altı çizilmeye değer cümlelerdi. Stefan Zweig'ın
Yaşamak son zamanlarda adını sıkça duyduğum bir kitaptı, arkadaşımın da tavsiyesiyle okumaya başladım. Beklentimi epey yüksek tutmuştum fakat seçilen kelimler ve olayların akışı çok basit geldi. Kitap içerisinde ana karakterin başına türlü olaylar geliyor, bazen üzüyor bazen güldürüyor. Karakterin yaşanmışlığını zenginleştirmek adına olsa gerek olaylar birbirinden bağlantısız ve bir anda gerçekleşiyor. Genel olarak güzel bir kitap, hızlı okunuyor ama üzülerek beklentimi karşılamadığını belirtmeliyim.
