Ersin
@morosophe
14 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Göğün derinliklerine uzun süre gözünü ayırmadan baktığında, düşüncelerle ruh, yalnızlığın bilincinde birleşirler nedense. Kendini çaresizce yalnız hissetmeye başlarsın, daha önce yakın ve kendine ait saydığın her şey sonsuz biçimde uzak ve değersiz olur. Binlerce yıldır gökyüzünden bakan yıldızlar, insanın kısacık yaşamını umursamayan anlaşılmaz gökyüzü ve sis, onlarla göz göze kaldığın ve anlamlarını kavramaya çalıştığında suskunluklarıyla ruhunu ezerler; her birimizi mezarda bekleyen yalnızlığa aklımız takılır ve yaşamın içyüzü, özü umutsuz ve korkunç görünür...
Bir tek bulutun, lekenin olmadığı yıldızlarla kaplı soluk yeşil gökyüzüne bakarsın, ılık havanın neden kıpırdamadığını, doğanın neden tetikte olduğunu ve kımıldamaktan çekindiğini anlarsın, çünkü doğa, yaşamın bir anını bile kaybetmekten korkmaktadır ve kaybedeceği o ana acımaktadır...Sanki bozkır, yalnız olduğunun, hiç kimse tarafından dile getirilmeyen, hiç kimseye gerekli olmayan zenginliğinin ve heyecanının dünya için boşu boşuna yok olup gideceğinin bilincinde gibidir ve sevinç dolu bir uğultunun arasından bozkırın "Bir ozan! Bir ozan!" diye sıkıntılı ve umutsuz seslenişini duyarsın.