Rumeysa Dönmez
@morperest
Niye mi kitap okuyorum? Kendi bildiğimi okumamak için.
Şu anda okuduğu kitap
Arabacı kocaman, kirli avcunda ufacık görünen paralara baktı; bu birkaç kuruş, şu kötülükler dünyasındaki kısacık ömürlerinde, insanların canla başla, yılmadan çalışmalarının karşılığında elde ettikleri ödülün yetersizliğini simgeliyordu.
Reklam
Hoşlanmadığı bir işte çalışan hiç kimse, kendi hakkında beslediği parlak düşünceleri uzun zaman sürdüremez. Yapılan işin sönüklüğü ve tatsızlığı, onu yapanın kişiliğini de geçer. Uğraşlarımız şans eseri doğamızın özel isteklerine uygun düşüyorsa, bizler ancak işte o zaman kendimizi tam aldatabilmenin huzurunu tadabiliriz.
Anarşi daha çok, toplum düzenine, genel ahlaka aykırı bir davranış biçimiydi; sarhoşlar da gürültü patırtı koparır ama, onların bu tür davranışlarının hiç değilse kendini bağışlatacak neşeli, iyi niyetli, sevimli ve insancıl bir yanı vardır. Yasalara karşı gelen kimseler arasında anarşistler açıkça belli bir sınıf oluşturmuyordu; kesinlikle böyle bir sınıf yoktu.
Bir kurum, çalışanlarının gözünde kendi düşünceleri, hatta geçici hevesleri olan karmaşık bir kimliğe sahiptir. Varlığı, tüm görevlilerin kendilerini sadakatle işlerine vermelerine bağlıdır ama sanki kurumun tadı kaçmasın diye, bu güvenilir görevlilerin kusursuz sadakatlerinde az da olsa sevecen bir küçümseme duygusu vardır. Doğanın cömert lütfu sayesinde, hiç kimse uşağının gözünde kahraman değildir; yoksa tüm kahramanlar üstlerini başlarını kendileri fırçalayıp temizlemek zorunda kalırlardı. Benzer biçimde, hiçbir kurum onu yakından tanıyan çalışanlarına kusursuz bir bilgeliğe sahipmiş gibi gözükmez. Kurumlar, bazı çalışanlarının bildikleri kadar çok şey bilmezler. Heyecandan yoksun varlıklar oldukları için, hiçbir zaman tam bilgiye ulaşamazlar. Gereğinden fazla şey bilmek, kurumların etkili çalışabilmelerine engeldir.
Başarının gerçek değeri, büyük ölçüde, ona ne gözle baktığınıza bağlıdır. Oysa kader hiçbir şeye bakmaz, hiçbir şeye aldırmaz.
Reklam