İnsan ölülerine yetişemiyor. Azıcık yavaşlasa, azıcık soluk alayım, hayal kurayım, yaramı seveyim... dünyanın dışına düşecekmiş korkusuyla daha hızlı koşmaya başlıyor.
Sen benim çocukluğumsun. Evimizin avlususun. Annemsin. Babamsın. Hayatın merhametisin. Bu büyük yalnızlığa sakın üzülme. Onlar kendilerini bile sevmiyor. Birazcık senin gözlerine baksalar, hepsi de tertemiz olacak. İnsan seni sevmeden çocuğunu sevemez ki... sokağı sevemez, evini sevemez, ağacı sevemez, denizi sevemez, gökyüzünü sevemez. Sen onların iyiliğisin.