dilhun”
@mpiaf
Ve bu hastalıklı asabiyet bizde oldukça ne yapsak bunlardan kurtulmanın mümkün olmadığını, bu ateşler içinde çaresiz yanacağımızı düşünerek bu çaresizliğin, hayatımızda bu tedavi kabul etmez uğursuz çaresizliğin elinde gamlıca, başını eğerek düşündü ki ancak evet, bu hayat denilen bu müzmin hastalığın tek ilacı, bu rüyasız, bu geleceksiz uyku, bu ölüm bizi merhametli ve şefkatli yokluk kucağına almadıkça müsterih ve endişesiz yaşamak mümkün olamayacak ve daima, daima böyle sürükleneceğiz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu yaralar niçin her hatırlayışta daha başka, daha yeni, daha hissedilmemiş zehirlerle yeniden kanıyordu?
Tahlili de elden bırakmıyordu, zaten fikirlerini tahlil bütün ferahlıklarında, bütün açıklıklarında, neşterini sokarak her şeyin özünü çıkaran, bütün yaraları parçalayıp her şeyi seren bir özelliği değil miydi?
Uzun bir aşk hayatı hayal ediyordu. Onu o kadar sevecek, o kadar hürmet ve itaatle tapacaktı ki asla birbirlerine kırılmadan yaşayacaklardı.
Üst üste pek çok gelen kırgınlıklar, kendine elem icat etmekte pek ince eleyip sık dokuyan, en farkına varılması güç muameleleri bile keşif ve tahlilde pek vesveseli olduğundan, şimdiye kadarki aşklarından tedavisi mümkün olmayan yaralar almıştı. İnce bir ruhu, hararetli bir kalbi, şairane bir hayali olduğundan gençliği, emellerinin saflığı devresinin tertiplediği aşk terbiyesi onu zarar veren, aşk saçan hanımlar, hayal edilmez, imkânsız sevdalar için hırslandırmış ve susatmıştı, onun için birinci emeli hürmet ederek sevmek ve sonra bu aşkın uğruna ölmek, işte buydu.