Eğer arada sırada kendimizi incelemek, başkalarını denetlemek ve bizim dışımızda olan şeyleri tanımak için harcadığımız zamanı kendimizi tanımaya ayırmış olsaydık, ne kadar zayıf ve ne kadar kusurlu bir yapıya sahip olduğumuzu rahatlıkla görürdük.
İnsanlarla olan ilişkilerde, sıkça şu kusuru fark ettim: Başka kişileri tanımaya çalışacağımız yerde, onlara kendimiz hakkında bilgi vermeye çabalıyoruz. Onlardan yeni bir şeyler elde edeceğimize, daha fazlasıyla kendi malımıza yer bulma kaygısındayız. Oysa susma ve alçak gönüllülük başkalarıyla ilişkilerde çok yararlı niteliklerdir.