Sevgili gökyüzü, insan öylece karanlığa düşmüyor ya da karanlıkta kalmıyordu. Bunun için birinin mumu üflemesi gerekiyordu. Yakmak için harcadığın onca çabaya rağmen.
Hayat gidişler ve kalışlar, özlemler ve kavuşmalar arasında bir yerlerde akıp giden bir zaman parçası belki sadece... Bir şeyi özlerken tamamen ona dönüştüğünüz, sonra kavuşunca bazen alıştığınız; bazen yine de doyamadığınız...
Kalbini birine sorgusuz sualsiz teslim etmekten korkuyorsun sen. İncinmekten, yaralanmaktan, kanamaktan belki de en sonunda yeniden terk edilmekten... İnsan bir tek ölümle terk edilmez çünkü yaşarken de kalbin ıssız kalabilir arkasını dönüp gidenlerle...