Bir sonbahar gibi yağmurlusun kara bulutlar hiç geçmeyecek sanıyorsun. Sonra bir bahar güneşiyle mutsuzluk yok sanıyorsun.Ama yine geliyor o sonbahar, yine birer birer düşüyor mutluluğun yaprakları dallarından ve kuruyor dalların. Ve sen yine baharı bekliyorsun, her seferinden daha umutsuz ama her zamankinden daha çok ihtiyaç duyarak.