Semih Reis
@mrt_kck
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan, içi çilki yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da işte, kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm.
O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime. Bir kere oturup da kendimle, Selami’yle konuştuğum gibi konuşmadım.
“Sen niye böylesin Ethem? Gel, otur konuşalım. Anlat içindekini, anlat da rahatla.”
Demedim kendime. Sadece şikâyet etmeyi bildim. Kendime kızmayı, Nurten’e kızmayı, anneme, babama, abime, kardeşime, çocuklara, hayata kızmayı bildim. Kolayı bu çünkü.
Kız, küs ve somurt bir köşede. Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var ama kendinden kaçıyorsan, durmadan kaçıyorsun. Durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor.
Şunca senedir yaptığım bundan başka bir şey değildi.
Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak… Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.
