Öylesine yoğun yaşamışlardı ki bu sevgiyi, şimdi onsuz ve sevgisiz ne yapacaktı acaba? İlk tanıştıkları günden geriye doğru film şeridi gibi akıyordu gözlerinin önünden, yaşadıkları. Gözyaşları da yanaklarından akıyordu.
Gökten ne yağdı da yer kabul etmedi? Kim başına bir sıkıntı geldi de ona alışmadı? Böyledir bu hayat, insana tahammülü cebren öğretir. Oysa ki asıl maharet, musibetin çarptığı ilk anda gönüllü bir boyun büküşle sabretmektir.