Etdiyim işlərin necəliyindən aslı olmayaraq, gec-tez hamısı unudulacaq, özüm də var olmayacağam. Bəs bu qədər çalışıb-əlləşmək niyə? Necə olur ki, insan bunu görmədən yaşayır? - heyrət ediləsidir! Yalnız həyat səni sərxoş edəndə belə yaşamaq olar, ayılanda isə bütün bunların yalandan, axmaq bir aldatmacadan ibarət olduğunu görməmək mümkün deyil.
Bizim kimi minlərlə adam bir-birini inkar edərək, söyərək nəşr edir, yazı yazır, başqalarını öyrədirdi. Ancaq heç kim fərqinə belə varmırdı ki, özümüz heçnə bilmirik, həyatın ən sadə sualına - “yaxşı nədir, pis nədir” sualına nə cavab verə biləcəyimizi bilmirik. Hamımız birdən, bir-birimizi dinləmədən, fikir vermədən danışır, hərdən göz yumaraq bir-birimizi tərifləyirdik ki, qarşılığında bizi də tərifləyib, bizə də göz yumsunlar.
O vaxtlar bütün qəlbimlə yaxşı olmağa can atırdım - amma gənc idim, arzularım vardı, mənsə tək idim, yaxşılıq axtarışında tamamilə tək və yalnız. Hər dəfə ən səmimi arzularımı açmağa cəhd edəndə - yüksək əxlaqlı olmaq istəyimi aşkar edəndə, həqarət və istehza ilə qarşılaşırdım. Pis, alçaq ehtiraslara təslim olanda isə, əksinə, məni tərifləyir, rəğbət göstərirdilər. Şöhrətpərəstlik, mənsəbsevərlik, hərislik, şəhvət, təkəbbür, qəzəb, intiqam - bütün bunlara hörmət vardı.