Ayak parmaklarımın halıya gömülmesi için her adımda duraksayarak, koridorda tek başıma ağır ağır yürüdüm. Babamın, “Nine halısını öyle beyaz tutabiliyorsa, dede hiçbir zaman hakiki bir iş yapmadığı içindir” sözlerini anımsayarak gülümsedim. “Benim ellerim kirli olabilir,” demişti bana göz kırparak ve içi kara tırnaklarını göstererek, “ ama bu gördüğün, alın terinin kiridir.”
“Muhtemelen hayal edemiyorsundur ama savaş hiç bitmedi.”
“Yanılıyorsun,” dedim. “Ne demek istediğini çok iyi anlıyorum.”
Karanlıkta bir yerlerde bir müezzin yatsı ezanını okuyordu.