Öncelikli olarak bir yaşam boyunca biriktirdiğimiz yenilgileri hâlâ beraberimizde taşıdığımızı ve bu bıktırıcı ağırlıkların bizi özel birisi değil yalnızca üzgün birisi yapmaya yaradığını kavramamız gerekiyor.
Felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.