Şimdi anlıyorum, bir değil
Birkaç adamdım ben
anlıyorum çok kez öldüm,
bilmeden nasıl doğduğumu yeniden,
sanki giysileri değiştirmek
itiyordu beni başka bir yaşama,
işte buradayım, hiç bilemiyorum
neden birini tanıyamıyorum
neden biri beni tanımıyor
sanki herkes ölmüş de burada
bir ben yaşıyormuşum bunca unutuş arasında
hâlâ canlı kalmış bir kuş,
ya da, tersiymiş de, şehir gözlüyormuş beni
anlayıp tek ölünün ben olduğunu
Görmek isterdim aynı şey
geliyor mu başkalarının başına,
benim gibi daha çok var mı,
onlara da aynı şeyler mi oluyor,
bunu keşfettiğim zaman
öyle iyi belleyeceğim ki her şeyi
sorunlarımı açıklarken
coğrafyadan konuşacağım.
Ne zaman çağırsam atılgan yanımı
çıkıp geliyor gene eski tembelliğim,
bilmiyorum asla kimim ben,
kaç kişiyim, kaç kişi olacağım.
Bir çana dokunup da
çağırabilseydim gerçek kendimi,
gerekliysem çünkü kendime
yok olmamalıyım ben.