İstanbul sokaklarından hatıraları hiç silinmeyecek iki ayyaş geçmiştir. Osmanlılar devrinde Bekri Mustafa. Cumhuriyet devrinde Neyzen Tevfik. Her ikiside kalender-meşrep, rint adamlar imiş. Ceketleri nerede akşamlarsa orada sabahlayan, eskilerin deyimiyle hane-berduş ( evi sırtında ) adamlar yani.
Yetişemiyor sana ne hayalim, ne elim, ya vuslatına ermek ya da ölmek emekim, susuz çöllerindeyim. Mecnun’dan beter halim, ben böyle perişanken, yatamazsın bir tanem.