kitapokuyanbiri
@muezza11
Sağlam ve ilham veren bir hatıra bırakıyorum.
52 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Sevgi ne kadar güzel bir şey.
İnsanın sevildiğini, değer verildiğini bilmek. Sanki onsuz yaşamak imkansız gibi. Enerjimiz onunla depolanıyor. Kitabın bir yerinde şöyle yazıyor:
"İnsanın ruhsal durumu yüzüne nasıl da yansıyor. Bir kadın o gün çok güzelse, mutlaka seviliyordur. Sevilmenin ışıltısı yansır yüzüne."
Peki sevgisiz kalmış insanlar? Çocuklar?
Ruhu aç bırakılmış.
Açken bir insan mutlu olabilir mi?
Bu kitap bunu en güzel bir şekilde anlatmış. Psikiatri doktoru Gülşeren Budayıcıoğlu kendi hastalarıyla anlatmış bizlere.
Ana karakterimiz Nalan en çok etkileyen kişi...
Doğumundan suçlu tutulmuş, hiç bir günahı yok, hiç bir şeyden haberi yok ama, dünyanın tüm yükü küçücük sırtında toplanmış. Sevgi, anne baba şefkati göremeden büyüyor Nalan.
Ruhu aç kalmış sevgiye.
Bir kez daha çocuklarımıza tüm sevgimizi, şefkatimizi neden vermemiz gerekiyor anladım. İnsan sevgisizlikten büyüdükçe kötü oluyor. Ne yaşadıysa onu yaşatmaya çalışıyor. Aç kalmış bir ruh zamanla sadistleşiyor, zalimleşiyor.
Sevgiden uzak kalmış kız çocukları ise genellikle büyüdükçe bu açlığı doyurabilmek adına yanlış kararlar verirler, yanlış kişilere yönelirler.
Sevgili anneler babalar. Lütfen çocuklarımızı sevelim, değer verelim. İnsan çocuğunu sevmez mi diyeceksiniz. Sevgi, belli edilince güzeldir. İçinde yaşadığın sevginin kime ne faydası var? Çocuklar sevilmek, sevildiğini görmek ister. O halde, yaşları ne olursa olsun, ister 5 yaşında bir çocuk, isterse 20 yaşında bir çocuk olsun. O hâlâ anne babası tarafından kollarına alınmak, sevilmek ister. Mahrum etmeyin onları bundan.
Söylemek istediğimi en güzel bunlardan mahrum kalmış kişiler anlayacaktır.
Doktorumuz kitabının sonunda yazdığı gibi:
"Hastalığın sevgisizlikten, şifanın ise her zaman sevgiden, şefkatten geldiğini çok daha iyi
