Siz hiç, hayal kırıklığına uğrayacağınızı bile bile,
Her gece yüreğinizde yeşerttiğiniz binlerce umutla,
Birini, pencere kenarına oturup kırk yıl bekleyecek kadar sevdiniz mi?
.
İşte o benim Babamdı...!
.
(-Ben en çok,
babamın sabrından damıttığı merhametini sevdim.-)
.
Dünya’yı omzunda taşıyan bir bilge adam;
Gülünce yedi renk açardı yüzünde bahar,
Lunaparka benzerdi benim babam.
.
(-Ben en çok,
babamın gülen yüzünü özledim…!-)
.
Tomurcuklandığım dalımdı,
Dağlara baş eğmeyen yanımdı,
Bir tek onun ceplerinde, umut hangi çocuğun kapısını çalacak şıngırtısı arardım.
Gerçi o inanmazdı benim çocukluk mucizelerime ama,
Mahalleli çocuklara en güzel lolipopu, onun ayçiçeği gülüşlerinden yapardım.
.
(-Babasız, insan kendini yoksul hissediyor.-)
.
Hayatımdaki bütün boşlukları doldurdum,
Bir tek anne baba boşluğunu dolduramadım.
İki kez yıldırım düştü yüreğime, biri annem diğeri babam öldüğünde,
Enkazlarını hâlâ kaldıramadım.
.
(-Babanız yoksa sırtınızı bir boşluğa dayamışsınız demektir.-)