...her şeyim yarım... Bir şeyler tamamlanınca ben yok olacaktım sanki. Korktum, biliyor musun? Korktum... Yapayalnızım... Kimseler yok... Ama ben, özellikle böyle yalnızken, bütün gökyüzünü, yeryüzünü ve insanları hücrelerimde duyuyorum.
Alıştığım bir boşluk vardı, şimdi ondan kurtulmak istiyorum. O boşluğu benimseyene kadar nasıl acı çektiğimi biliyor musun? Düşlediğim hesaplaşmayı hep erteledim. Ne çok korkularım vardı ne anlamsız açmazlarım. Kendi gözümde kendimi abartarak yaşayabileceğimi sandım. Bugüne kadar başardım da bunu.