mukaddesargl
@mukaddesargl
52 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Tek başına olmak, yağmurlu bir akşam üzeri, geniş bir nehir ağzında dikilip, suların denize dökülüşünü izleyip durmak gibi bir duygu.
Neden insanlar bu kadar yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?
Somut örnek verirsem, etrafımdaki herhangi birini, "Aa ben bu kişiyi çok iyi biliyorum, onu düşünmeme gerek yok. Tamam" diye düşünüp rahatlayınca, ben ya da sen çok fena bir aldanışa düşebiliriz. Yeterince bildiğimizi düşündüğümüz şeylerin arkasında, bir o kadar da bilmediklerimiz gizlidir.
Dünyadaki pek çok kişi, kendini bir kurmacanın içine yerleştirir. Elbette ben de onlardan biriyim. Arabanın şanzımanını düşün. Bu durum, katı gerçekleri olan dünya ile aramızdaki şanzımandır. Dışarıdan gelen gücü alır, her şeyin senkronize şekilde çalışması için vites kullanarak değiştiririz. Bu şekilde koruruz içimizdeki kırılgan kısmı.
Saf saf beni anlatabileceklerini zannettiğim için gülünç duruma düştüm. Güvenilmez bir dünyada kendine fazla güvenen bir anlatıcıya dönüştüm.
