Boyumdan büyük kitapların içinde sakinleşirdi ruhum. Anlar mıydım bilmiyorum okuduklarımdan bir şey ama okumak iyi gelirdi bana. Gerçek dünya beni içine almadığından olacak, orada
bulduğum kurmaca alemlerde daha mutlu, daha gerçek bir çocuktum.
Ben beklerdim. Çocukluğumun büyük kısmı bekleyerek geçti. Akşam olup babamın işten gelmesini, annemin iyileşmesini, anneannemlerin
yanına gideceğim yaz tatilini, karşı komşumuz Selma teyzenin
yapıp getirdiği iki renkli kekleri. Hep beklerdim.
Zaman sonsuzdu çocuk dünyamda. Geçmek bilmezdi hiç.
Bütün bu kargaşa içerisinde, yine de kolay bir çocuktum sanırım .
Arıza çıkardığımı hatırlamıyorum pek ve benim her konuda kendi başımın
çaresine bakmam gerekiyordu. Bunu gerektiğinden erken
fark etmiştim.