Smyye

Smyye
@multefithatun
𝓜 ♡︎
Kendim için yazıyor , hatırlamak istediklerimi arşivliyorum .
İstanbul
312 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı

Smyye

, bir kitap okudu
8/10
·376 syf.·
2024 51. kitabı
Esra Banguoğlu Oğut
8.3/10 · 28 okunma
Reklam
Bizler sadece dünyayı yansıtıyoruz. Dış dünyada mevcut olan bütün eğilimler Bedenimizin dünyasında da vardır. Eğer kendimiz değişebilseydik, Dünyadaki eğilimler de değişirdi. Bir insan doğasını değiştirdiğinde, Dünyanın ona karşı tavrı da değişir. Bu yüce ilahi gizemdir . Bu harika bir şeydir ve mutluluğumuzun kaynağıdır. Başkalarının ne yaptığını görmeyi beklemeye gerek yok.
Alıntı
Biliyor musun, bir gün, bir dostum bana: 'Bir ölüye göre fazla nefes alıyorsun.' demişti. Başta yadirgamış, ama sonradan hak vermiştim. Yaşamaya büyük bir yeteneğim olduğunu düşünüyorum. Yani nasıl yaşanması gerektiğini çok iyi biliyorum. İyi hayat nasıl geçirilir,çok iyi biliyorum. Ama ilgimi çekmiyor. Duramayacak kadar yorgun, ama ölemeyecek kadar hayattayım. Neden böyleyim? Ve neye dönüşeceğim? Sürekli, kendime bundan sonra ne yapacağımı soruyorum. Hep aynı soruyu. Yüz kez. Bin kez. Kendimi defalarca buluyor, defalarca kaybediyorum. Aynaya bakıp kendimi tanıyamamak, kendi anılarımı sanki başkası yaşamış gibi anlatmak, hiçbir şeyde kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak o kadar korkunç ki. Ve bir şey fark ettim. Hiç kimseye hiçbir şeyi tam olarak anlatamayacağımı keşfettim. Çünkü benim için ölüm kalım meselesi olan, diğerinin gözünde toz kadardı. Varlığıma nedensizlikten dolayı delirdim ben. Hiçbir varolma nedenini kendime yakıştıramadığımdan. Gerçekten de bu insanlarla aynı çağda yaşamıyordum. Sorarlarsa 'Ne iş yaptın bu dünyada?' diye, rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim. Altı milyar insanın arasına doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçebildim aralarından. Önemli olan hep hangi açıdan baktığındır derler. Buna inanmıyorum. Asıl önemli olan, hangi mesafeden baktığın. Ben, her şeye mikroskopla bakıyorum ve hepsi korkunç görünüyor. Hepsi bu kadar mı? Ayrıca başka şeyler de düsünüyorum. Mesela; Acaba hep beş yaşında kalacak olan bir çocuk, yeryüzünde otuz yıl geçirince yetişkin bir insan gibi düşünmeye başlar mıydı? Ya da; Kabil, Habil'i öldürmemiş olsa, bugün dünya nasıl olurdu? Ya da; İsa, Son akşam yemeğini yememiş olsa? Son akşam yemeği, son. İsa hayatının son yemeğini o sofrada yediği için değil. O sofrada ana yemek isa olduğu için son.
Alıntı
Yaşam bir ayna gibidir . Ona nasıl bakarsanız kendini size öyle gösterir .
Alıntı
Reklam