İslam ahlakında dilin muhafazası, imanın ve güzel ahlakın en önemli nişanelerindendir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), "Allah’a ve ahiret gününe iman eden ya hayır söylesin ya sussun" buyurarak sözün Müslüman hayatındaki ağırlığını belirtmiştir.
Mümin olan temiz söyler sözünü,
Kötü sözle karartamaz özünü.
Hakka dönmüş ise eğer yüzünü,
Yaraşmaz diline küfür ve gıybet,
Mümine yakışan edeptir elbet.
Ağızdan çıkan her kelam yazılır,
Amel defterine bir bir kazınır.
Kötü söz söyleyen candan bezinir,
Melekler kaydeder her bir heceyi,
Gündüze çevirme nurdan geceyi.
Peygamber buyurdu: "Ya hayır konuş,"
Güzellikte yarış, İslam’la tanış.
Kötü laf dediğin dipsiz bir kokuş,
Gönüller kırma sen, dilini koru,
Huzura çıkarken alnındır duru.
Dil bir emanettir, şükür istermiş,
Kalp bir saray imiş, fikir istermiş.
O saray her daim zikir istermiş,
Küfürle kirletme mukaddes evi,
Söndür içindeki o çirkin devi.
İncitme kimseyi, kalpler naziktir,
Müslümanın dili cana raziptir.
Sövgüyle kırılan kalbe yazıktır,
Gül koksun nefesin, bal olsun sözün,