"Bu hikayeyi neden merak ediyorsun?" dedi hiç bana bakmadan.
"Merak ediyorum, ama nedenini bilmiyorum."
"Merak ediyorsun, zira ölümü bilmiyorsun." dedi.
Doğru söylüyordu. Bilmiyordum ben ölümü.
"Ölüm güzel şeydir." dedi. Anlayamadım.
Sadece sustum ve utandım belki de.
"Ölümü" dedi,"Ölümü öğrendiğin vakit yine gel. O zaman sana anlatacağım."
Ve gitti...
Birileri mermer Hz. İsa heykelinin önünde diz çökerek dua ederken diğerleri köhne kerpiç duvarlar üzerindeki tahtadan yapılmış Hz. İsa heykelcikigine bakışlarını dikerek Rabbiyle baş başa kalmanın huzurunu yaşamaya çalışıyordu...
Buna gözleri ile şahit olan Tevfik ;
"Yarattığın dünya ne büyük bilmecelerle dolu, Allah'ım" demekten kendini alamadı...