İnsan söz konusu kendisi olduğu zaman bütün dünya üzerine bassın geçsin sesini çıkarmıyor. Ama söz konusu sevdiği bir insansa," dedi gözlerini bana çevirip, "tüm dünyayı karşısına alabilecek güce sahip hissediyor kendini.
Biliyor musun, hayatım boyunca hiç yıldızları izlemekten daha güzel bir şey olacağını düşünememiştim. Ama varmış."
"Neymiş o? Ayı izlemek mi?"
"Hayır... Yıldızları seninle izlemek..."
Bir şeyler hep iyi olmak üzere, ama iyi olmak üzereden öteye geçemiyor. Oysa şimdi huzurluyum, yanımda o var. Biliyor musunuz, huzur taşınabilir bir hismiş. Yanımda o olduğunda huzurluyum, o yokken değil. O benim taşınabilir huzurum. Buna ister arkadaşlık deyin, ister aşk, ister bağlılık. Bu apayrı bir şey. Ben onun yanında beş yaşında kaybettiği oğluna kavuşmuş bir anne gibiyim.