Murat
@murat1k
Yazıların ‘tamamı’ şahsıma aittir.
İnsan uykuya dalarken bir an irkilir. Kaslar sebepsizce sıçrar, kalp hızlanır. Beyin, sessizliğe ve yavaşlayan nefese aldanır; “ölüyor muyum?” diye panikler. Son bir kontrol için bedene ani bir elektrik yollar. Uyanırsın. Yaşıyorsundur.
Ayrılık da böyle bir şeydir. Her şey bitti sanırsın, alıştım dersin, sesler azalır, kalbin sakinleşir. Tam unuttuğunu düşündüğün anda, beynin kalbe bir sinyal gönderir. Eski bir anı, tanıdık bir koku, hiç beklemediğin bir isim. Birden içinden bir şey sıçrar.
Aslında tehlike yoktur. Giden geri gelmeyecektir. Ama kalp bunu bilmez. Sessizliği ölüm sanır. Yokluğa alışmayı kayıp zanneder. Ve seni, hâlâ sevdiğini kanıtlamak ister gibi sarsar.
Miyokloni gibi…
Uykuyla uyanıklık arasında,
Aşk ile vazgeçiş arasında.
Tam iyileştim derken gelen o ani sızı…
Kalbin, hayatta olduğunu kendine hatırlatma çabasıdır.
✍️ 
Murat
MuratReklam
Ruhun yıkılışı diye bir şey var.
Elle tutulmaz, gözle görülmez ruh ama çöker olduğu yere devasa bir gökdelen gibi.
Önce içinden bir kolon çatlar; kimse duymaz sesi.
Sonra duvarlar sessizce yorulur, umutlar yük taşımaktan eğilir.
İnsan hâlâ ayaktadır ama içi çoktan enkazdır.
Enkazın üstünde günlük hayat dolaşır:
kahkahalar yarım, cümleler eksik, bakışlar kaçak.
“İyiyim” kelimesi, çöken betonun üstüne serilmiş ince bir örtüdür sadece.
Altında toz var, ağırlık var, nefes darlığı var.
Ruh yıkılırken gözyaşı bile düşmez bazen.
Çünkü ağlamak bile lüks olur o anda.
Sadece susarsın.
Sessizlik, sirenlerden daha gürültülü çalar kulaklarında.
Ve en acısı şudur:
Dışarıdan kimse fark etmez.
Çünkü ruhun yıkılışı, kalabalıkların ortasında gerçekleşir.
İnsanlar yanından geçer, selam verir, omzuna dokunur
ama kimse “burada bir enkaz var” demez.
Kimse içindeki molozu görmez.
Sonra bir gün…
Küçücük bir söz, önemsiz bir an,
ayakta zor duran son kirişi de kırar.
İnsan o an anlar:
Bazı yıkımlar yeniden inşa edilmez,
sadece onlarla yaşamayı öğrenirsin.
✍️ Murat
MuratBen yankı değilim merdiven boşluklarında
Duvarlara sinmiş telaş hiç değilim
Yüzleri seslerinden ayırt ederim
Bir harf bir dilin kaderini değiştirir
Bir susuş bir ömrü
Ben hâlâ kırılan saatlere değil
Zamanın inadına inanırım
Bu derin şaşkınlık kimin mirası
Bu mesafe, bu atlas
Sensin terazime kıstas
Hangi vicdan tartar bizi,
Kimse değil, sensin ruhumun dengi.
Ben pusula değilim, şaşırmam kuzeyden
Korkmam yolun kendi içine dönmesinden
Avuçlarımda akşamın bakırı
Ev dediğin biraz sızı, biraz sensizliğin ıssızı
Kış bende bir anıdır, üşüyen
Yaz, içimde konuşan bir yangın
Bahar bekler durur adımı
Güz, göğsümde konaklayan oba
Kışıma sensin harlı soba
Söyle bana, kim taşır bu kadar ışığı
Kim incitmeden parlar
Hangi kalp bu kadar geniş
Hangi yol seni yorulmadan çağırır
Ben dururum, dünya geçer içimden
Bir şey eksilir, adı sensin
Bozulsa sükutum sen çıkar sesimden
✍️ Murat Çağlar
Reklam