Adını andığımda
Zaman diz çöker saatlerime
Bir sabah olur içim
Henüz ezanla uyanmamış şehir gibi
Gözlerin,
Bir dua sonrası kalan sükût
Ne gün yüzünü seçmişti zaman
Ne geceye razıydı karanlık
Arada kalan o ince hâl
Rahmetin, ışığa karar vermediği yerdi
Sesin değince kalbime
Kırık bir testi suya kavuşur
Aşk dediğin,
Bir yangının yağmurla susmasıdır belki
Ben seni anlatırken
Söz, haddini bilir
Fazlasına kaçmaz
Çünkü güzellik
Çok söylenince incinir
Avuçlarımda saklarım adını
Üşümesin diye
Her harfi bir emanet gibi
Yüreğimin en temiz yerine koyarım
Sen yürürsün,
Yol secdeye varır